Ailemizin son cinari da devrildi, kaldik biz bize, siginacak bir golgemiz kalmadi.
Pat diye gidiverdi anannem, hicbir isaret vermedi, yada verdi de biz gormedik.
Malum olmustu kadina aylardir 'artik yasliyim, bana bisey olursa uzulme' diyordu.
Yazin biz gelmeden de aylarca 'dua ediyorum ki siz gelmeden bana bisey olmasin' dedi Malum olmus megerse. Bizi gordu, son gittilik adaya gitti, son gununde de hic olmadigi sekilde iyi bir gun gecirdi.
Ve gitti...
10 gun oldu, hala canimiz cok yaniyor, onu gormeden ne yapacagim bilmiyorum.
Cok aci cok...
Cok cekmis kadin gencliginde, yasliliginda az birsey rahat edebildi.
Sessiz sedasiz, dualarindaki gibi cekmeden, cektirmeden, hissetmeden gidiverdi.
Hani olumun guzeli olmaz ama keske her yasli vadesi doldugunda boyle 'guzel' ve 'temiz' yolculansa.
Hic icimden gelmden ve inanamadan diyorum bunlari, sanki yine adaya gidip onunla cebellesicem gibi geliyor Torununun cocuguna 1,5 ayda yaptiklarinin hakkini bile odeyemem, bize cocuklugumuzda yaptiklari da cabasi.
Hayat diyorlar buna, birgun varsin ertesi gun yoksun...
Olan kalanlara oluyor.
Dedim ya, cinarlariniz devrilmesin, yapraklariniz dokulmesin.
Tanri sizin sevdiklerinizi korusun, coluguna cocuguna uzun saglikli omur versin.
